زندگي‌نامه

مروري كوتاه بر زندگي‌نامه استاد غلامحسين اميرخاني

 

«وقتي كه در راه فرهنگ و هنر قدم برمي‌داريم، توفيقي بسيار ارجمند است؛ البته توفيق اصلي در اين راه آن است كه در هر قدمي كه باشي در مسير سلوك قرار گيري و گام برداري.»

اين سخن از مرد بزرگ فرهنگ و هنر كشور استاد بزرگ خوشنويسي، غلامحسين اميرخاني است؛ مردي كه سال 1318 و شهر طالقان، افتخار همراهي نامش را در خاطراتشان به يادگار ثبت و ضبط كرده‌اند.
از كودكي عاشق نوشتن بود. چهار سال بيشتر نداشت كه خواندن و نوشتن را به خوبي مي‌دانست و هر وقت كه قلم و كاغذي براي نوشتن پيدا نمي‌كرد، روي تخته و ديوار و با گچ و امثال آن خود را سرگرم مي‌كرد.

پدرش رستم اميرخاني، معلم بود. زماني كه غلامحسين پنج‌ساله بود، خانواده اميرخاني به تهران آمدند و پس از اقامت يك‌ساله در تهران، به يكي از روستاهاي اطراف قزوين و سپس به طالقان عزيمت كردند. غلامحسين، كلاس اول دبستان را در زادگاهش گذراند و سال‌هاي بعد دوره ابتدايي را در خيابان ظهيرالاسلام تهران، مدرسه مسعودسعد به پايان رساند. بعد از آن به صورت شبانه ادامه تحصيل داد.

در سال 1344 زماني كه انجمن خوشنويسان ايران تأسيس شد، از اعضاي هيئت موسس آن بود و از همان دوران به عنوان مدرس در اين انجمن به تعليم خوشنويسي مشغول شد. در مدت‌زماني كمتر از يك دهه در سال 1353 موفق به دريافت درجه استادي خوشنويسي از انجمن خوشنويسان ايران شد. 1358 به درجه «استاد ارشد» نائل شد. در همين سال رياست شوراي عالي انجمن خوشنويسان ايران را نيز برعهده گرفت.

از سن 20سالگي، خوشنويسي را به طور جدي در محضر استاد «سيدحسين ميرخاني» پي گرفت و نام خود را در كتيبه هنر خوشنويسي، جاودانه كرد. اميرخاني درباره آن دوران اين‌گونه مي‌گويد:
«در سال 1338 به صورت حرفه‌اي به سمت خوشنويسي گرايش پيدا كردم و با انجمن خوشنويسان ايران و مرحوم «استاد سيدحسين ميرخاني» آشنا شدم. مكتب هنري، اخلاقي و شخصيت پر جاذبه ايشان يكي از آن نقاط عطف ديگري بود كه در زندگي من پيدا شد. «سيدحسين ميرخاني» در قدم‌گذاشتن من به اين راه تاثير زيادي داشت. شخصيت ايشان به لحاظ اخلاقي مرا جذب كرد.»

اميرخاني تاكنون كتاب‌هاي زيادي را با خط منحصر‌به‌فرد خود زيبنده بوده است كه از آن جمله مي‌توان به گلستان سعدي، ديوان حافظ، رباعيات خيام، ديوان خواجوي كرماني، فرازهايي از شاهنامه و سرو سايه‌فكن (درباره شاهنامه فردوسي) اشاره داشت.
وي مقالاتي نيز در زمينه‌هاي مختلف خوشنويسي تدوين كرده است كه از آن ميان مي‌توان از يادنامه كلهر نام برد.

استاد تمام‌عيار هنر خوشنويسي ايران، در سال 1378 نشان درجه‌يك فرهنگ و هنر را از سيدمحمد خاتمي، دريافت كرد و در سال 1381 به عنوان چهره برگزيده همايش «چهره‌هاي ماندگار» برگزيده شد. همچنين در سال 1388 براي دومين بار، نشان درجه‌يك فرهنگ و هنر از طرف رئيس‌جمهور وقت (محمود احمدي‌نژاد) به وي اعطا شد.